مانیتورینگ پزشکی (Medical Monitoring / مانیتورینگ بیمار) به مجموعه‌ای از تجهیزات و فناوری‌ها گفته می‌شود که برای کنترل و پایش علائم حیاتی بیمار (Patient Vital Signs Monitoring) در بیمارستان‌ها، اورژانس‌ها، اتاق عمل و بخش‌های مراقبت ویژه (ICU & Operating Rooms) استفاده می‌شود.

هدف اصلی مانیتورینگ پزشکی، ردیابی وضعیت قلب، فشار خون، تنفس، سطح اکسیژن و سایر پارامترهای حیاتی (Heart Rate, Blood Pressure, Respiratory Rate, Oxygen Saturation & Vital Parameters) به‌صورت مداوم و دقیق است تا تیم درمان بتواند در صورت بروز مشکل سریعاً واکنش نشان دهد.
اجزای اصلی سیستم‌های مانیتورینگ شامل واحد پردازش مرکزی (Central Processing Unit / Monitor Screen) برای نمایش و ضبط اطلاعات، الکترودهای قلبی (ECG Electrodes) برای پایش ریتم قلب، کاف فشارسنج (Blood Pressure Cuff) یا سنسور فشار تهاجمی (Invasive Pressure Sensor) برای اندازه‌گیری فشار خون، پالس اکسیمتر (Pulse Oximeter Sensor) برای سنجش اکسیژن خون و سنسور تنفسی (Respiratory Sensor) برای اندازه‌گیری نرخ و عمق تنفس هستند.

 همچنین در مانیتورینگ پیشرفته، امکان اتصال به دستگاه‌های داخلی بیمارستان (Hospital Network / Central Station) برای ثبت داده و ارسال هشدار خودکار به تیم درمان وجود دارد.
مانیتورینگ پزشکی به دو نوع مانیتورینگ غیرتهاجمی (Non-invasive Monitoring) و مانیتورینگ تهاجمی (Invasive Monitoring) تقسیم می‌شود. نوع غیرتهاجمی شامل اندازه‌گیری فشار خون با کاف، اکسیژن خون با پالس اکسیمتر و ECG سطحی است، در حالی که نوع تهاجمی شامل کاتترهای فشار داخل شریانی یا وریدی برای اندازه‌گیری دقیق فشار خون و گازهای خون است. این سیستم‌ها معمولاً دارای آلارم‌های قابل تنظیم (Adjustable Alarms) هستند تا در صورت افت یا افزایش غیرطبیعی پارامترها پزشک و پرستار مطلع شوند.
مانیتورینگ پزشکی در اتاق عمل، ICU، بخش اورژانس، مراقبت‌های ویژه قلب و پس از عمل‌های سنگین (Operating Room, ICU, Emergency & Post-operative Care) ضروری است. استفاده از مانیتورینگ استاندارد باعث پایش دقیق علائم حیاتی، افزایش ایمنی بیمار، تشخیص زودهنگام اختلالات و بهبود عملکرد تیم درمان (Accurate Vital Signs Monitoring, Patient Safety, Early Detection & Treatment Efficiency) می‌شود.