پالس اکسیمتری (Pulse Oximetry / پالس اکسیمتری پزشکی) یکی از روش‌های مهم مانیتورینگ علائم حیاتی (Vital Signs Monitoring) است که برای اندازه‌گیری غیرتهاجمی سطح اکسیژن خون (SpO2 / Blood Oxygen Saturation) و ضربان قلب (Heart Rate) به‌کار می‌رود. 

این تکنولوژی با استفاده از نور مادون قرمز و نور قرمز (Infrared & Red Light Technology) میزان اشباع اکسیژن هموگلوبین را از طریق بافت‌هایی مانند انگشت دست، لاله گوش یا پا اندازه‌گیری می‌کند و اطلاعات را به‌صورت لحظه‌ای روی نمایشگر دیجیتال (Digital Display) نشان می‌دهد. پالس اکسیمتری نقش مهمی در تشخیص سریع کاهش اکسیژن خون یا هیپوکسمی (Hypoxemia) دارد.
اجزای اصلی سیستم پالس اکسیمتری شامل سنسور پالس اکسیمتر (Pulse Oximeter Sensor/Probe) که روی انگشت یا گوش قرار می‌گیرد، واحد پردازش و نمایش (Processing Unit & Monitor) برای تحلیل داده‌ها، کابل اتصال (Connection Cable) و در مدل‌های ثابت ماژول داخلی SpO2 (SpO2 Module) است. 

سنسور شامل دیودهای نوری (LED Emitters) و فتودیود گیرنده (Photodetector) می‌باشد که تغییرات جذب نور توسط خون را ثبت می‌کند. برخی مدل‌ها دارای آلارم هشدار (Alarm System) برای افت اشباع اکسیژن یا تغییر غیرطبیعی ضربان قلب هستند.
پالس اکسیمتری در بخش‌های بیمارستانی، اورژانس، ICU، اتاق عمل، کلینیک‌ها و مراقبت‌های خانگی (Hospital, ICU, OR, Clinics & Home Care) کاربرد گسترده دارد و برای بیماران مبتلا به بیماری‌های ریوی، قلبی، آسم، COPD و بیماران تحت بیهوشی (Pulmonary & Cardiac Patients, Anesthesia Monitoring) بسیار حیاتی است. این روش غیرتهاجمی، بدون درد و با پاسخ‌دهی سریع است و امکان پایش مداوم یا لحظه‌ای (Continuous or Spot Monitoring) را فراهم می‌کند.
پالس اکسیمتری با دقت بالا به تیم درمان کمک می‌کند تا وضعیت تنفسی بیمار را به‌صورت لحظه‌ای ارزیابی (Real-time Respiratory Assessment) کرده، از افت ناگهانی اکسیژن جلوگیری کنند و ایمنی بیمار در طول درمان، جراحی یا مراقبت‌های ویژه حفظ شود.